Ryan Rombaut

Ryan Rombaut (° 1961) studeerde met succes onder andere, fotografie, kunstgeschiedenis en kunstfilosofie. Het is tijdens de duur van deze verschillende studies dat hij de term “experimentele & filo fotografie” gecreëerd heeft.

De enorme passie voor het vormen van beelden met zijn camera verhoogden nog meer zijn liefde voor de mens. De basis werd gelegd voor een diepgaande interesse naar elke vorm van leven. En dit met een groot gevoel van respect.

Kinderen fotograferen voor hun communie- of lentefeest hij schept er genoegen in om hun speelse ondeugendheid in hun pretoogjes vast te leggen voor een kostbare herinnering. Het inspireert hem waarop deze kleine dappere medemensjes met volle teugen genieten van de aandacht die de familie en de fotograaf hen schenkt.

Huwelijken fotograferen zijn voor hem ernstige uitdagingen, omdat hij dan op zijn eigen manier op zoek kan gaan naar het geluk dat de familie en inzonderheid het kersverse koppeltje op een spontane manier uitstralen. Constant is hij op zoek naar kleine momenten die deze toch wel heuglijke dag zo groots kunnen maken.

Als de jonggehuwden na het afwerken van het album, het boek ter inzage nemen en hun familie van dit kleine kunstwerk deelgenoot laten worden is het voor Ryan een grote eer wanneer ze bij het bekijken van de foto’s van de trouwdag en de verschillende andere momenten die soms de huwelijksreportage voorafgaan, terug die kleurrijke vlinders in hun buik voelen.

Om zo een trouwreportage te laten welslagen is er immers veel bespreekbaar en dit met alle betrokkenen.

Ryan Rombaut is een wat men noemt ‘experimentele’ fotograaf', die grasduint in de mogelijkheden om erotiek weer te geven. Zijn enige beperking is de moraal. Die bepaalt de normen. Die bepaalt wat ethisch en/of esthetisch verantwoord is. Die moraal is van essentieel belang in Ryan’s werk. Niettegenstaande het voorgaande, houdt hij er niet van om zijn foto’s zomaar toegankelijk te maken voor iedereen. Het woord ‘shockeren’ is haast onmerkbaar gevallen. Shockeren is niet moeilijk en is dikwijls goedkoop. Volgens Ryan mag het er af en toe bijhoren, maar het mag nimmer het ‘Leitmotiv’ van een sessie worden. Shockeren is geen doel maar een middel.

Door voortdurend grenzen en mogelijkheden af te tasten, transformeren Ryan’s foto’s tot intense beelden, waarop duidelijk de band tussen de fotograaf en het model wordt weergegeven. Daaruit vloeit een kracht, een puurheid en een schoonheid, waartoe een zeker publiek zich aangetrokken voelt.

Ryan streeft niet zozeer naar erkenning, hij streeft naar herkenning. De herkenning, waarbij alle gelijkgezinden zich scharen achter éénzelfde gedachte, die bepalend is voor de levenswijze die zij erop (willen) nahouden en waardoor zij zich kunnen onderscheiden van de anderen. Zijn foto’s hoeven niet breed uitgesmeerd te worden in één of ander TV-programma. De foto’s laten zich daarentegen graag bekijken op plaatsen waar het verborgene een eigen leven leidt in de schaduw des levens. Daar waar voornoemde gelijkgezinden het liefst vertoeven: in de schemerzone van het verborgene en het toelaatbare.